Jak się pisze „córka” i „córce”? Poprawna pisownia

Jak się pisze: „córka” czy „curka”? Poprawna forma ortograficzna

Jedyną poprawną formą zapisu jest „córka” – przez „ó”. Tak samo piszemy wszystkie formy odmiany: córce, córkę, córką, córki, córek. Zapis przez „u” („curka”, „curce”, „curką”) jest błędem ortograficznym.

„Córka” oznacza dziecko płci żeńskiej w stosunku do rodziców. W tym wyrazie „ó” nie wymienia się w odmianie na „o”, więc pisowni nie wyprowadzisz z reguły – trzeba ją zapamiętać, tak jak w słowach „skóra”, „mózg” czy „który”.

Jak sprawdzić pisownię w narzędziu

W polu powyżej wpisz jedną lub kilka wersji oddzielonych słowem „czy” albo ukośnikiem, np. „córka czy curka”. Werdykt pojawia się od razu: „córka” dostaje ocenę „Poprawnie”, „curka” – „Błędnie”. Rozpoznawany jest też zapis bez polskich znaków („corka”). Możesz wkleić całe zdanie do 200 znaków, np. „Moja curka idzie w tym roku do szkoły”, a narzędzie wskaże w nim błędny wyraz. Przycisk „Kopiuj hasło z regułą” kopiuje regułę i przykłady do schowka.

Tabela tego hasła obejmuje formę podstawową „córka” i błędną „curka”. Formy odmienione, takie jak „córką” czy „córkom”, znajdziesz w tabeli odmiany poniżej.

Odmiana „córka” – poprawne i błędne zapisy

W obu liczbach i we wszystkich przypadkach „ó” stoi w tym samym miejscu: cór-. Zmienia się tylko końcówka.

Córce czy curce? Przykład krok po kroku

1. Masz zdanie: „Kupiłam prezent córce” i wahasz się, czy nie powinno być „curce”.
2. Ustal formę podstawową. Pytasz: komu kupiłam prezent? To celownik od wyrazu „córka”.
3. Forma podstawowa „córka” ma „ó”, a w odmianie nie pojawia się wymiana na „u”: córka, córki, córkę, córką, córko.
4. Wniosek: zdanie zostaje z „ó”. Ta sama forma służy jako miejscownik (o kim myślę?), a zasada obejmuje też liczbę mnogą: córkom, córkami, córkach.

Córką czy córkę? Końcówka „-ą” i „-ę”

Przy formach „córką” i „córkę” częściej niż „ó” myli się końcówka. „Córkę” to biernik (kogo widzę, mam, kocham?), a „córką” to narzędnik (z kim? kim?).

• „Odprowadzam córkę do szkoły”, „Mają córkę i syna” – biernik, końcówka „-ę”.
• „Idę z córką na spacer”, „Opiekuje się córką sąsiadów” – narzędnik, końcówka „-ą”.
• „Anna jest córką lekarza” – po „być” też narzędnik, więc „-ą”.

Szybki test: podstaw wyraz „mama”. Jeśli pasuje „mamę” (widzę mamę), piszesz „córkę”. Jeśli pasuje „mamą” (idę z mamą), piszesz „córką”.

Przykłady użycia

• Moja córka idzie w tym roku do szkoły.
• Mają dwie córki i syna.
• Kupiliśmy córkom rowery na urodziny.
• Wieczorem rozmawiałam z córką o wakacjach.
• Jest dumny ze swojej córki.
• W tej rodzinie jest pięć córek.

Jak zapamiętać pisownię „córki” i innych form

• Sprawdzaj rdzeń, nie końcówkę – błąd „curka” leży w rdzeniu „cór-”. Gdy wahasz się przy „curce”, cofnij się do „córka” i dopiero wtedy odmieniaj.
• Nie opieraj się na wymowie: „ó” i „u” brzmią identycznie, więc zdanie przeczytane na głos nie wskaże właściwej litery.
• Ucz się całej rodziny form: córka, córki, córkę, córką, córko, córek, córkom, córkami, córkach, a także zdrobnień córeczka i córunia. Wszystkie mają „ó”.
• Zapamiętaj grupę wyrazów z „ó”, którego nie sprawdzisz wymianą: córka, skóra, mózg, wróbel, który.

Typowe pułapki

• Zapis bez polskich znaków („corka”, „corke”) w SMS-ie bywa tolerowany, ale w piśmie, mailu służbowym czy zaproszeniu trzeba napisać „córka”, „córkę”.
• Nazwy własne to osobny przypadek. Jeśli „Curka” jest pseudonimem, nazwą firmy lub nazwiskiem, pisownię ustala właściciel; to nie jest wtedy wyraz pospolity „córka”.
• Kontekst nie zmienia litery: w znaczeniu dosłownym, przenośnym („córka Albionu”) i żartobliwym zawsze piszemy „ó”.