Formater adresów MAC

Formater adresów MAC

Wklej listę adresów MAC w dowolnym zapisie, a narzędzie sprowadzi je do jednego, spójnego formatu. Obsługuje zapis z dwukropkami, myślnikami, notację Cisco oraz ciąg bez separatorów, z możliwością zmiany wielkości liter, usuwania duplikatów i pracy w trybie ścisłym.

Jak adres MAC trafia do postaci kanonicznej

Mechanizm opiera się na sprowadzeniu każdego wpisu do jednej postaci wewnętrznej, zwanej dalej postacią kanoniczną, czyli ciągu dokładnie 12 znaków szesnastkowych bez żadnych separatorów. Narzędzie skanuje wklejony tekst i wyłuskuje z niego znaki należące do zbioru 0-9 oraz a-f i A-F, a napotkane dwukropki, myślniki i kropki traktuje wyłącznie jako separatory, które usuwa. Z zapisu 00-1A-2B-3C-4D-5E zostaje więc 001A2B3C4D5E, a identyczny ciąg powstaje z zapisu Cisco 001A.2B3C.4D5E.

Adres MAC to identyfikator o długości 48 bitów, czyli 6 bajtów. Każdy bajt zapisujemy jako dwie cyfry szesnastkowe, co daje 12 znaków i 2 podniesione do potęgi 48, czyli 281 474 976 710 656 możliwych kombinacji. Po sklejeniu znaków narzędzie sprawdza więc przede wszystkim długość: poprawny wpis musi mieć dokładnie 12 znaków. Krótszy fragment, na przykład 1A:2B:3C, oraz dłuższy ciąg, na przykład adres EUI-64 albo ogon adresu IPv6, nie są pełnym adresem MAC i w trybie ścisłym zostają pominięte.

Postać kanoniczna pełni jeszcze jedną funkcję: jest kluczem do wykrywania duplikatów. Cztery zapisy tego samego adresu w różnych notacjach dają ten sam ciąg 12 znaków, więc przy włączonym usuwaniu duplikatów drugi i kolejny wpis wypada z listy. Na końcu narzędzie dzieli klucz na 6 oktetów i składa go w wybranym formacie: z dwukropkami, z myślnikami, w notacji Cisco jako trzy grupy po cztery znaki rozdzielone kropkami albo bez separatorów. Wielkość liter ustawiasz niezależnie od separatora, a całe przetwarzanie odbywa się w Twojej przeglądarce.

Przykład: cztery zapisy jednego adresu i jeden uszkodzony fragment

1. Wklejasz do pola w całości blok tekstu wyciągnięty z inwentaryzacji, na przykład pięć linii: 00:1A:2B:3C:4D:5E, 00-1A-2B-3C-4D-5E, 001a.2b3c.4d5e, 001A2B3C4D5E oraz 1A:2B:3C. Nie musisz rozdzielać adresów na osobne linie ani usuwać reszty tekstu.
2. Ustawiasz format docelowy: notacja Cisco z kropkami i wielkie litery. Włączasz usuwanie duplikatów i tryb ścisły.
3. Narzędzie zdejmuje separatory z pierwszych czterech wpisów i za każdym razem otrzymuje ten sam ciąg 12 znaków: 001A2B3C4D5E. Piąty wpis ma tylko 6 znaków, więc nie jest pełnym adresem i w trybie ścisłym zostaje odrzucony.
4. Działa deduplikacja: cztery różne zapisy dają jeden klucz, więc na liście wynikowej zostaje jedna pozycja, a nie cztery.
5. Klucz zostaje podzielony na grupy po cztery znaki i złożony ponownie jako 001A.2B3C.4D5E.
6. Wynik to jedna linia gotowa do wklejenia w konfigurację. Gdyby w tym samym bloku znalazł się adres różniący się choćby ostatnim znakiem, na przykład 001A2B3C4D5F, zostałby wypisany jako druga, osobna pozycja.

Formaty zapisu MAC — ściągawka

Praktyczne wskazówki

• Najpierw ustal odbiorcę listy. Konfiguracja na urządzeniu Cisco przyjmie zwykle notację z kropkami, arkusz dla działu wsparcia bywa czytelniejszy z dwukropkami, a skrypt porównujący adresy w Windows najczęściej oczekuje myślników. Format docelowy wybieraj przed skopiowaniem wyniku, żeby nie robić tej samej pracy dwa razy.
• Włączaj deduplikację przy scalaniu źródeł. Gdy łączysz spis z kontrolera sieci, dzierżawy DHCP i ręczny arkusz, ten sam komputer pojawia się w każdym z nich w innej notacji. Postać kanoniczna sprawia, że duplikaty znikają, zanim trafią do dokumentu.
• Tryb ścisły stosuj do materiału zanieczyszczonego. Jeśli w tekst wmieszały się numery seryjne, fragmenty adresów IPv6 albo obcięte ciągi, tryb ścisły odsypie je od poprawnych wpisów. Przy czystym eksporcie z jednego systemu możesz go wyłączyć.
• Pamiętaj o prefiksie OUI. Pierwsze trzy bajty, czyli pierwsze 6 znaków, identyfikują producenta interfejsu. Po ujednoliceniu zapisu łatwiej posortować listę i zauważyć, że kilka adresów należy do tego samego dostawcy sprzętu.
• Zachowaj kopię danych wejściowych. Ujednolicenie jest jednokierunkowe w tym sensie, że oryginalny zapis przestaje być widoczny w wyniku. Jeśli potrzebujesz dowodu, skąd pochodził wpis, zapisz źródło przed obróbką.

Czego narzędzie nie zrobi

• Nie sprawdzi, czy adres istnieje w sieci. Poprawny format nie oznacza, że dana karta sieciowa jest podłączona, aktywna albo widoczna w tablicy MAC przełącznika. Narzędzie pracuje wyłącznie na tekście.
• Nie odtworzy brakujących znaków. Wpis z mniejszą liczbą cyfr niż 12 nie zostanie uzupełniony ani dociągnięty zerami. W trybie ścisłym jest odrzucany, a w trybie luźnym może zostać pominięty bez ostrzeżenia, dlatego warto porównać długość listy przed i po.
• Nie rozpoznaje separatorów spoza obsługiwanych. Adres rozdzielony spacjami albo kropkami co dwa znaki nie jest jednym z formatów wejściowych, więc jego fragmenty mogą zostać zinterpretowane błędnie lub wcale.
• Nie zamienia notacji bajtowej. Nie konwertuje adresu na postać EUI-64 ani nie zmienia kolejności oktetów. Adresy dłuższe niż 12 znaków szesnastkowych, na przykład pochodzące z IPv6, nie są obsługiwane.
• Nie mapuje adresu na producenta. Pierwsze trzy bajty są tylko liczbą. Narzędzie nie zawiera bazy OUI, więc nie podpowie, kto wyprodukował interfejs.

Najczęstsze pytania

Potrzebujesz sprawdzić, do jakiego producenta należy dana karta sieciowa? Skorzystaj z narzędzia wyszukiwarka producenta po adresie MAC.