Jak się pisze „dziękuję”? Poprawna pisownia słowa
Poprawnie: „dziękuję” (nie „dziekuje”). Piszemy z „ę” w dwóch miejscach — „dziękuję”.
-
1Wprowadź dane
Wpisz treść, wklej tekst lub załaduj plik z dysku. -
2Kliknij przycisk
Narzędzie natychmiast przetworzy Twoje dane w przeglądarce. -
3Pobierz wynik
Skopiuj gotowy tekst lub zapisz plik na urządzeniu.
return "Wynik gotowy w 0.1s";
}
Reguła
Forma 1. os. lp.: „dziękuję” — z „ę” w rdzeniu i w końcówce.
Dlaczego tak?
Mówiąc o sobie („ja”), piszemy „dziękuję” — z „ę” zarówno w środku (dzięk-), jak i na końcu (-ę). Zapis „dziekuje” (przez „e”) jest błędny. Litera „ę” na końcu to typowa końcówka 1. osoby liczby pojedynczej czasowników (idę, robię, dziękuję).
Przykłady użycia
- Bardzo dziękuję za pomoc.
- Dziękuję, że jesteś.
Sprawdź też inne hasła
Oceń to narzędzie:
Powiązane narzędzia
Inne narzędzia, które mogą Ci się przydaćJak się pisze: „dziękuję” czy „dzienkuje”? Poprawna pisownia słowa wdzięczności
Poprawna pisownia tego słowa to wyłącznie **„dziękuję”**. Formy takie jak „dzienkuje”, „dziękuje” (bez „ę” na końcu) czy „dzienkuję” są rażącymi błędami ortograficznymi.
Słowo „dziękuję” to jeden z najważniejszych i najczęściej używanych zwrotów grzecznościowych w języku polskim. Wyraża wdzięczność i kulturę osobistą. Choć wypowiadamy je codziennie, jego poprawny zapis sprawia wielu osobom spore trudności. Wynika to z faktu, że wymowa samogłoski nosowej „ę” przed spółgłoską tylnojęzykową „k” ulega naturalnemu rozkładowi na dźwięki zbliżone do „en”. Nasz słownik online pomoże Ci zapamiętać poprawne reguły pisowni raz na zawsze.
Zasady gramatyczne: Dlaczego piszemy „dziękuję”?
Poprawna pisownia słowa **„dziękuję”** wynika z dwóch podstawowych reguł gramatycznych i historycznych języka polskiego:
- Zapis nosowego „ę” w temacie wyrazu: Słowo to pochodzi od czasownika „dziękować”. W historycznym rozwoju języka polskiego w temacie tego wyrazu ustaliła się samogłoska nosowa **„ę”**. Ponieważ po niej następuje spółgłoska zwarta „k”, w wymowie słyszymy wyraźne „en” (brzmi jak [dźenkuje]), jednak ortografia zachowuje tradycyjny zapis z literą **„ę”**.
- Końcówka pierwszej osoby liczby pojedynczej: Czasownik „dziękować” w czasie teraźniejszym odmienia się w 1. osobie liczby pojedynczej z końcówką **„-uję”** (ja dziękuję, ty dziękujesz, on dziękuje). Końcówka „-uję” w języku polskim zawsze zawiera literę **„u”** otwarte oraz **„ę”** na końcu (nie: „-uje” ani „-ujo”).
Warto pamiętać o prostej zasadzie ortograficznej: końcówki czasowników typu: kupuję, maluję, pracuję, dziękuję zawsze piszemy przez **„u”** oraz **„ę”**.
Odmiana czasownika „dziękować” w czasie teraźniejszym
Aby lepiej zrozumieć strukturę tego wyrazu, spójrzmy na pełną odmianę czasownika w czasie teraźniejszym:
| Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|
| Ja dziękuję (końcówka -uję) | My dziękujemy (końcówka -ujemy) |
| Ty dziękujesz (końcówka -ujesz) | Wy dziękujecie (końcówka -ujecie) |
| On/Ona/Ono dziękuje (końcówka -uje) | Oni/One dziękują (końcówka -ują) |
Przykłady użycia słowa „dziękuję” w zdaniach
Oto przykłady zdań ilustrujące właściwe zastosowanie słowa „dziękuję” w codziennej komunikacji:
- Serdecznie **dziękuję** za zaproszenie na Państwa uroczystość weselną.
- **Dziękuję** za szybką i profesjonalną odpowiedź na moje zapytanie ofertowe.
- Bardzo wam **dziękuję** za pomoc przy przeprowadzce, bez was bym sobie nie poradził.
- „Nie, **dziękuję**, już nie zmieszczę deseru” – odpowiedział gość restauracji.
- **Dziękuję** panu za poświęcony czas i cenne wskazówki dotyczące projektu.
Jak unikać błędów fonetycznych w pisowni?
Błędy typu „dzienkuje” lub „dziękuje” (użyte w 1. osobie zamiast „dziękuję”) to klasyczne błędy fonetyczne. Aby ich unikać:
- Pamiętaj, że w 1. osobie (gdy to Ty wyrażasz wdzięczność: *ja*) na końcu musi być litera **„ę”**.
- Forma bez „ę” na końcu – **„dziękuje”** (zakończona na „e”) – odnosi się wyłącznie do 3. osoby liczby pojedynczej (*on, ona, ono dziękuje*, np. *Marek dziękuje za prezent*).
- Nigdy nie pisz „en” zamiast „ę” w środku słowa, nawet jeśli tak dyktuje Ci słuch.
Często zadawane pytania (FAQ)
Jaka jest różnica między „dziękuję” a „dziękuje”?
Różnica tkwi w osobie wykonującej czynność. Forma dziękuję (z „ę” na końcu) odnosi się do pierwszej osoby liczby pojedynczej: Ja dziękuję (np. „Dziękuję za pomoc”). Forma dziękuje (z „e” na końcu) odnosi się do trzeciej osoby liczby pojedynczej: On/Ona dziękuje (np. „Kasia dziękuje za kwiaty”). Pomylenie tych form jest częstym błędem gramatycznym.
Skąd wzięło się słowo „dziękować” w języku polskim?
Słowo to ma korzenie germańskie. Zostało zapożyczone do języka staropolskiego z języka średnio-wysoko-niemieckiego (od słowa danken, oznaczającego myśleć, pamiętać o kimś z wdzięcznością). Z biegiem wieków słowo to uległo pełnej polonizacji, przyjmując naszą narodową formę z samogłoską nosową „ę”.
Czy po słowie „dziękuję” stawia się wykrzyknik czy kropkę?
To zależy od ładunku emocjonalnego wypowiedzi. W codziennej, standardowej korespondencji wystarczy postawić kropkę (np. „Dziękuję za przesłanie raportu.”). Jeśli chcemy mocniej podkreślić naszą wdzięczność lub radość, możemy użyć wykrzyknika (np. „Dziękuję bardzo za wspaniały prezent!”).
Jakie są alternatywne, bardziej oficjalne zwroty zamiast „dziękuję”?
W pismach urzędowych i oficjalnych e-mailach warto stosować zwroty takie jak: Składam podziękowania, Jestem niezmiernie wdzięczny, Chciałbym wyrazić moją wdzięczność lub Z góry dziękuję za przychylne rozpatrzenie sprawy.
Czy pisownia „dzięki” również sprawia problemy?
Tak, z tego samego powodu fonetycznego ludzie czasami piszą błędnie „dzienki”. Poprawna forma to oczywiście **„dzięki”** (przez „ę” w środku). Jest to potoczna, skrócona wersja słowa „dziękuję”, stosowana w relacjach ze znajomymi.