Generator vCard – wizytówka w pliku .vcf

Generator vCard online

vCard to uniwersalny format wymiany kontaktów, a plik z rozszerzeniem .vcf rozpozna każdy telefon, Google Kontakty i Outlook. Generator vCard zamienia dane z formularza na taki plik: wpisujesz imię, nazwisko, telefon, e-mail i adres, widzisz podgląd kontaktu na żywo, a potem kopiujesz kod albo pobierasz gotowy plik, np. Anna-Kowalska.vcf.

Możesz wybrać format vCard 3.0 (domyślny, obsługiwany najszerzej) albo 4.0 oraz rodzaj danych: służbowe (TYPE=WORK) lub prywatne (TYPE=HOME). Przyciski Firmowy, Freelance i Prywatny od razu ustawiają organizację, stanowisko i rodzaj danych.

Właściwości vCard obsługiwane przez generator

Każde pole formularza odpowiada jednej właściwości vCard. Puste pola nie trafiają do pliku.

Przykład pliku .vcf

Dla przykładowych danych z formularza generator tworzy wizytówkę vCard 3.0 z 8 wypełnionymi polami. Plik ma 279 bajtów:

Licznik pól obejmuje N i FN oraz każdą dodatkową właściwość, a znaczniki BEGIN, VERSION i END już nie.

Jak używać

Wymagane jest tylko imię albo nazwisko, pozostałe pola są opcjonalne. Kliknij „Pobierz plik .vcf”, a przeglądarka zapisze plik nazwany od imienia i nazwiska, bez polskich znaków i spacji. Możesz też skopiować kod przyciskiem „Kopiuj vCard” i zapisać go samodzielnie w pliku z rozszerzeniem .vcf. Gotowy plik wyślesz mailem lub komunikatorem, dołączysz do stopki e-mail albo zaimportujesz do kontaktów.

Jak powstaje plik .vcf — mechanizm działania generatora

Generator działa w jednym kierunku: pobiera wartości z formularza i zamienia je na czysty tekst w formacie vCard, który zapisujesz jako plik .vcf. Nazwisko i imię trafiają do właściwości N, pełna nazwa do FN, organizacja do ORG, stanowisko do TITLE, telefony do TEL, adres e-mail do EMAIL, adres strony do URL, adres pocztowy do ADR, a notatka do NOTE. Kolejność wypełniania pól nie ma znaczenia, bo liczy się wyłącznie przypisanie wartości do właściwości.

Przed złożeniem pliku generator sprawdza dane. Numer telefonu musi mieć od 3 do 15 cyfr (dozwolone są też +, spacje, myślniki, kropki i nawiasy), e-mail musi mieć poprawną budowę, a adres strony – domenę z kropką, np. firma.pl. Każde pole ma limit długości, np. 254 znaki dla e-maila. Błędne pole zostaje zaznaczone z komunikatem, a plik nie powstaje, dopóki go nie poprawisz.

Drugi etap to normalizacja tekstu. Przecinek, średnik i ukośnik wsteczny są w vCard znakami sterującymi, dlatego przed zapisaniem poprzedza się je ukośnikiem wstecznym. Dzięki temu wartość „Kowalski, Nowak i Syn” nie rozsypie struktury rekordu, tylko pozostanie jedną wartością pola ORG. Nowa linia w notatce zapisuje się jako \n. Każda właściwość to osobna linia zakończona znakami CRLF, a linie dłuższe niż 75 bajtów są zawijane zgodnie ze standardem: kontynuacja zaczyna się od spacji, a polska litera (2 bajty w UTF-8) nigdy nie jest dzielona.

Kod pocztowy w formacie 00-000 wpisany przed miastem („00-001 Warszawa”) trafia do osobnego segmentu ADR. W wersji 4.0 generator zapisuje VERSION:4.0 i parametry typu małymi literami (np. TEL;TYPE=cell), tak jak zaleca RFC 6350. Dane z formularza służą tylko do zbudowania pliku i nie są zapisywane.

Przykład krok po kroku: od formularza do pliku .vcf

1. Wpisujesz dane: imię Anna, nazwisko Kowalska, organizacja Firma Sp. z o.o., telefon +48 600 100 200, e-mail [email protected].
2. Generator buduje właściwość N w kolejności: nazwisko, imię, a po nich trzy puste segmenty na drugie imię, przedrostek i przyrostek. Powstaje linia N:Kowalska;Anna;;;.
3. Z tych samych danych powstaje FN, czyli nazwa wyświetlana w książce adresowej: FN:Anna Kowalska. To ona pokaże się na liście kontaktów.
4. Organizacja trafia do ORG:Firma Sp. z o.o.. Gdyby nazwa brzmiała „Kowalski, Nowak i Syn”, generator zapisałby ORG:Kowalski\, Nowak i Syn, żeby przecinek nie został potraktowany jako separator.
5. Telefon i e-mail dostają parametry typu: TEL;TYPE=CELL:+48 600 100 200 oraz EMAIL;TYPE=WORK:[email protected]. Po przełączeniu na dane prywatne e-mail i adres dostają TYPE=HOME, a komórka zostaje jako CELL.
6. Całość zostaje zamknięta w bloku BEGIN:VCARD i END:VCARD. Po kliknięciu „Pobierz” dostajesz plik Anna-Kowalska.vcf, a po jego otwarciu telefon proponuje dodanie kontaktu.

Praktyczne wskazówki przy tworzeniu wizytówki

• Zostaw wersję 3.0, jeśli nie masz konkretnego powodu, by wybrać 4.0. Część starszych programów importuje plik 4.0 niepełnie, np. gubi typy numerów.
• Numer telefonu wpisuj z prefiksem +48. Kontakt zadziała wtedy także u odbiorcy za granicą i w telefonie z zagraniczną kartą SIM.
• W polu „Kod i miasto” podaj kod przed nazwą miejscowości. Inny zapis, np. „Warszawa 00-001”, trafi w całości do segmentu miejscowości.
• Wybierz rodzaj danych zgodny z przeznaczeniem wizytówki. Od niego zależy typ e-maila, telefonu stacjonarnego i adresu, a telefony grupują kontakty właśnie według tych typów.
• Przetestuj import na własnym telefonie: wyślij plik do siebie i sprawdź, jak wygląda kontakt po dodaniu. To najszybszy sposób, żeby wychwycić literówkę w numerze albo w adresie e-mail.

Czego narzędzie nie robi

• Nie dodaje zdjęcia. Pole PHOTO wymagałoby osadzenia danych obrazu w pliku, a nie wszystkie telefony wyświetlają je po imporcie.
• Tworzy jedną wizytówkę na plik. Nie buduje książki adresowej z wieloma rekordami BEGIN:VCARD.
• Obsługuje jeden numer komórkowy, jeden stacjonarny i jeden adres e-mail. Kolejne numery czy skrzynki dopiszesz ręcznie w skopiowanym kodzie.
• Sprawdza tylko format danych. Nie wykryje, że numer nie istnieje albo skrzynka e-mail jest nieaktywna.
• Nie ujednolica wyglądu kontaktu w różnych aplikacjach. Część z nich ignoruje wybrane właściwości albo porządkuje je po swojemu, więc ten sam plik może wyglądać inaczej na dwóch telefonach.

Jeśli wizytówka ma trafić na ulotkę lub tabliczkę, zakoduj te same dane w generatorze kodów QR vCard: po zeskanowaniu telefon od razu proponuje zapis kontaktu.