Generator hreflang

Generator hreflang

Tagi hreflang wskazują wyszukiwarkom, która wersja strony jest przeznaczona dla jakiego języka i regionu. Dzięki nim użytkownik z Polski widzi w Google polską wersję, a nie niemiecką.

Generator hreflang zamienia listę „kod języka; adres URL” na gotowy kod w jednym z trzech formatów. Każdą wersję wpisujesz w osobnym wierszu (do 200 wersji naraz), opcjonalnie dodajesz x-default, a narzędzie pokazuje liczbę wpisów na stronę, łączną liczbę linków i ostrzeżenia o podejrzanych kodach, np. uk wpisanym zamiast en-GB.

Formaty

Nagłówek HTTP to jeden wiersz, który serwer wysyła razem z plikiem:

Link: <https://example.com/>; rel="alternate"; hreflang="pl", <https://example.com/en/>; rel="alternate"; hreflang="en"

Zasady

• każda wersja linkuje do wszystkich pozostałych i do siebie (dwukierunkowo),
• kod języka: ISO 639-1 (pl), opcjonalnie region wg ISO 3166-1 (en-GB); sam kod kraju bez języka nie działa,
• x-default wskazuje wersję dla osób, których języka nie obsługujesz,
• adresy muszą być pełne (z https://), kanoniczne i zwracać 200 OK,
• hreflang dotyczy konkretnych adresów, więc każda podstrona ma własny zestaw odpowiedników, nie tylko strona główna.

Wielkość liter w kodach nie ma znaczenia dla wyszukiwarki. Generator i tak zapisuje je w przyjętej postaci: EN-gb zamieni na en-GB.

Przykład

<link rel="alternate" hreflang="pl" href="https://example.com/" />
<link rel="alternate" hreflang="en" href="https://example.com/en/" />
<link rel="alternate" hreflang="x-default" href="https://example.com/" />

Ten sam blok wklejasz na stronie polskiej i angielskiej.

Jak działa generator hreflang

Generator działa na zasadzie mapy wersji językowych. Wpisujesz adresy URL i przypisujesz każdemu kod języka, np. pl, en, en-GB albo en-US. Kod od adresu oddzielasz średnikiem, przecinkiem, tabulatorem lub spacją. Narzędzie zamienia te pary na znaczniki link rel="alternate" hreflang="…" href="…" do sekcji head, na wpisy xhtml:link w sitemapie XML albo na nagłówek HTTP Link. Każda wersja wskazuje wszystkie pozostałe wersje oraz samą siebie, więc zestaw jest dwukierunkowy.

Liczba znaczników wynika z prostego wzoru. Jeśli masz n wersji językowych i dodasz x-default, każda strona otrzyma n odnośników hreflang plus jeden x-default, czyli n+1 znaczników. Dla n=3 daje to 4 znaczniki na stronę i 12 znaczników łącznie na trzech stronach. Bez x-default każda strona ma n znaczników, czyli n×n w całym zestawie. Obie liczby generator pokazuje nad kodem.

Hreflang nie tłumaczy treści ani nie przekierowuje użytkownika. To sygnał dla wyszukiwarek, który pomaga przypisać URL do właściwego języka i regionu. Canonical każdej wersji językowej wskazuje ją samą, a hreflang opisuje relacje między wersjami. Jeśli podasz błędny kod albo pominiesz jedną wersję, cały zestaw może być niepełny. Dlatego przed wygenerowaniem kodu ustal listę języków i regionów oraz przypisz każdemu dokładnie jeden adres. Lista, w której ten sam kod występuje dwa razy, zostanie odrzucona z numerem błędnego wiersza.

Przykład krok po kroku

1. Dane wejściowe: trzy wersje: polska https://example.com/ (pl), brytyjska https://example.com/en-gb/ (en-GB), amerykańska https://example.com/en-us/ (en-US).
2. Wersja domyślna: zostawiasz zaznaczone „Dodaj x-default” i wpisujesz adres https://example.com/.
3. Obliczenie liczby odnośników: masz 3 wersje i 1 x-default, więc każda strona potrzebuje 3 + 1 = 4 znaczników hreflang.
4. Kod: generator wypisze jeden blok z wpisami pl, en-GB, en-US i x-default. Wklejasz go bez zmian na każdej z trzech stron.
5. Ostrzeżenie: angielski ma tu tylko warianty regionalne, więc narzędzie podpowie dodanie ogólnego en dla osób z Irlandii, Kanady czy Australii. Może on wskazywać ten sam adres co wersja brytyjska.
6. Wynik końcowy: 3 strony × 4 znaczniki = 12 znaczników hreflang. W sitemapie XML oznacza to 3 elementy url, a każdy z 4 odnośnikami xhtml:link.

Tabela referencyjna wartości hreflang

Praktyczne wskazówki

• Ustal x-default raz dla całego zestawu. Wskazuj nim stronę wyboru języka albo wersję główną. W generatorze włączasz go polem wyboru; nie wpisuj go jednocześnie na liście wersji, bo narzędzie zgłosi konflikt.
• Dodaj ogólną wersję języka. Jeśli publikujesz en-GB i en-US, dodaj też en, nawet jeśli wskazuje ten sam adres co jeden z wariantów. Bez niej użytkownik z innego kraju anglojęzycznego może trafić na x-default zamiast na angielską treść.
• Trzymaj spójne adresy. Używaj absolutnych URL-i z protokołem, bez parametrów śledzących i bez przypadkowych przekierowań. Każdy adres w hreflang powinien zwracać 200 OK i być zgodny z canonical.
• Wybierz jedno miejsce wdrożenia. Dla małych stron wystarczą tagi w HTML, w dużych serwisach wygodniejszy bywa sitemap XML, a dla plików PDF zostaje nagłówek HTTP. Jeśli używasz kilku metod, muszą być identyczne.
• Sprawdź zwrotność przed publikacją. Każda wersja musi linkować do wszystkich pozostałych i do siebie. Błąd w jednej wersji potrafi zniweczyć cały zestaw.

Czego nie uwzględnia generator

• Nie weryfikuje treści strony. Jeśli oznaczysz stronę jako en-GB, ale treść będzie po polsku, hreflang tego nie naprawi. Narzędzie sprawdza składnię kodów i wyłapuje typowe pomyłki (uk, gb, us, region UK), ale nie czyta tekstu strony.
• Nie zastępuje canonical i przekierowań. Hreflang działa równolegle z canonical. Generator nie rozstrzygnie, który URL ma być główny, ani nie usunie duplikatów.
• Nie sprawdza stanu adresów. Weryfikuje tylko, czy adres jest pełny i zaczyna się od http:// lub https://. Nie wie, czy URL zwraca 200 OK, 404, czy przekierowuje. To trzeba potwierdzić po wdrożeniu.
• Nie monitoruje indeksacji. Nie wykryje błędów po publikacji, np. sprzecznych sygnałów albo noindex na jednej z wersji. Do tego potrzebny jest crawler lub walidator hreflang.