Generator README.md

Jak wygenerować plik README.md

README to wizytówka projektu. Dobrze napisane odpowiada w pół minuty: co to jest, dla kogo i jak zacząć. Generator README składa taki plik z formularza: wpisujesz nazwę, opis i adres repozytorium na GitHubie, zaznaczasz sekcje i odznaki, wybierasz ekosystem, licencję i język nagłówków, a po kliknięciu „Generuj README” dostajesz gotowy Markdown do skopiowania.

Na start masz trzy zestawy sekcji: Minimalny (Instalacja i Licencja), Biblioteka (7 sekcji, w tym API i Testy) oraz Aplikacja (7 sekcji, w tym Konfiguracja i Testy). Zestaw zmienia tylko zaznaczone sekcje, pozostałe pola zostają bez zmian.

Kluczowe sekcje

Do wyboru jest 8 sekcji. W pliku zawsze stoją w kolejności z tabeli. Opis projektu nie jest osobną sekcją: trafia jako akapit zaraz pod tytułem.

Przy ekosystemie „Inny / nie dotyczy” Użycie i Testy dostają jedno zdanie-podpowiedź zamiast poleceń, a w Instalacji zostaje samo git clone i cd. Opcja „Spis treści” dodaje na górze listę linków do sekcji z kotwicami w formacie GitHuba, np. #instalacja.

Odznaki (badges)

Małe obrazy pokazujące status: licencję, wersję, wynik CI. Generator ma te trzy i stawia je w jednej linii pod opisem projektu. Odznaki licencji i wersji to statyczne obrazki z shields.io, np. https://img.shields.io/badge/license-MIT-blue.svg. Myślnik w tekście odznaki zapisuje się podwójnie, więc Apache-2.0 staje się Apache--2.0, a wersja 2.1.0-beta – 2.1.0--beta; generator robi to sam. Odznaka buildu pochodzi z GitHub Actions i wskazuje plik .github/workflows/ci.yml w Twoim repozytorium. Jeśli workflow nazywa się inaczej, popraw adres po skopiowaniu.

Odznaki budują zaufanie, ale trzy–cztery wystarczą. Zbyt wiele wygląda jak szum.

Jak działa generator README

Generator działa jak formularz złożony z pól tekstowych, list wyboru i przełączników. Nazwa projektu ląduje w nagłówku pierwszego poziomu (#), opis w akapicie pod nim, a każda sekcja dostaje nagłówek drugiego poziomu (##). Polecenia instalacji i testów zależą od ekosystemu: PHP (Composer), Node.js (npm), Python (pip), Go albo Rust (Cargo). Adres w git clone powstaje z pól „Użytkownik / organizacja GitHub” i „Repozytorium”, np. https://github.com/username/myproject.git.

Każda sekcja to niezależny blok. Zaznaczasz tylko te, które mają trafić do pliku, a pozostałe pomijasz. Część sekcji wypełnia się szablonem do podmiany: przykładowe punkty w Funkcjach, wiersz tabeli w API, kod $app = new App(); w Użyciu dla PHP. Przełącznik języka zmienia nagłówki i stałe zdania (Instalacja → Installation, Współpraca → Contributing); nazwę, opis i funkcje wpisujesz sam w wybranym języku.

Wynik pojawia się jako surowy Markdown z przyciskiem „Kopiuj README”. Nad nim widać liczbę sekcji, odznak i linii, a gdy w pliku nie ma ani Instalacji, ani Użycia, licznik sekcji ostrzega. Pod spodem jest rozwijany podgląd tego, jak plik wyrenderuje GitHub (odznaki są w nim tylko opisane, bez pobierania obrazków). Po zmianie danych narzędzie przypomina, że trzeba kliknąć „Generuj README” ponownie.

Przykład krok po kroku

1. Klikasz zestaw Biblioteka. Zaznacza 7 sekcji: Funkcje, Instalacja, Użycie, Testy, API, Współpraca, Licencja.
2. Jako ekosystem wybierasz Node.js (npm), język nagłówków angielski, licencję ISC i włączasz „Spis treści”.
3. Zostawiasz 2 odznaki: licencję i wersję 1.0.0. Obie trafiają do jednej linii pod opisem.
4. W liście funkcji wpisujesz 2 wiersze. Myślnik lub numer na początku wiersza nie przeszkadza, bo generator i tak zamienia wiersze na listę punktowaną.
5. Po kliknięciu „Generuj README” Instalacja zawiera 3 polecenia (git clone, cd, npm install), Użycie – npm start, a Testy – npm test.
6. Plik ma tytuł, nagłówek „Table of Contents” z 7 linkami i 7 nagłówków sekcji. Liczniki pokażą: 7 sekcji, 2 odznaki i 60 linii.

Dla porównania: przykład widoczny po wejściu na stronę (PHP, polskie nagłówki, 5 sekcji, 3 odznaki) ma 39 linii, a po kliknięciu zestawu Minimalny – 17.

Składnia Markdownu w gotowym pliku

Praktyczne wskazówki

• Zacznij od opisu w jednym zdaniu — jeśli czytelnik po pierwszym akapicie nie wie, co projekt robi, reszta pliku nie pomoże. Zdanie celu wpisz przed generowaniem, nie po.
• Dobierz sekcje do typu projektu, nie do szablonu — bibliotece przyda się API, aplikacji Konfiguracja. Kolejność sekcji jest stała (Instalacja zawsze przed Użyciem), więc jeśli potrzebujesz innej, przestaw bloki po skopiowaniu.
• Trzymaj się jednego poziomu nagłówków — tytuł w H1, sekcje w H2. Wchodzenie w H3 i H4 w krótkim README rozbija spis treści i utrudnia skanowanie wzrokiem.
• Podmień treści przykładowe — „Funkcja pierwsza”, wiersz run() w tabeli API i kod new App() to szablony. Zostawione w opublikowanym pliku wyglądają na porzucony projekt.
• Sprawdź ścieżki i adresy przed publikacją — generator przepisuje je znak po znaku, więc literówka w nazwie użytkownika albo repozytorium przejdzie do git clone i odznaki buildu bez ostrzeżenia.

Czego narzędzie nie robi

• Nie sprawdza poprawności treści — nie wie, czy komendy instalacji działają, czy wersja w opisie jest aktualna i czy odnośniki prowadzą do istniejących stron. To zostaje po Twojej stronie.
• Nie pobiera danych z repozytorium — nie łączy się z GitHubem ani GitLabem i nie czyta plików konfiguracyjnych projektu, więc licencję, wersję i nazwę pakietu wpisujesz ręcznie.
• Nie zna Twoich narzędzi — dla każdego ekosystemu wstawia jedno typowe polecenie: npm, a nie yarn czy pnpm; pip z requirements.txt i plik main.py, a nie Poetry. Jeśli pracujesz inaczej, popraw polecenia po skopiowaniu.
• Nie tworzy pliku LICENSE ani workflow CI — odznaka licencji linkuje do LICENSE, a odznaka buildu do .github/workflows/ci.yml. Bez tych plików pierwszy link prowadzi donikąd, a druga odznaka nie pokaże statusu.