Quiz: Oskar i pani Róża

Odpowiedź: Na białaczkę

Oskar przebywa w szpitalu z powodu białaczki, a leczenie, w tym przeszczep szpiku kostnego, nie przynosi oczekiwanych rezultatów.

Odpowiedź: Fałsz

Pani Róża (nazywana przez Oskara ciocią Różą) była wolontariuszką, która odwiedzała chore dzieci w szpitalu, a nie pracownikiem medycznym.

Odpowiedź: Boga / Do Boga / Pana Boga / Bóg

Ciocia Róża namawia Oskara do pisania listów do Boga, aby chłopiec mógł podzielić się swoimi myślami i poczuć ulgę.

Odpowiedź: Każdy przeżyty dzień liczy się jak dziesięć lat

Zabawa polegała na tym, że każdy dzień traktowano jako dziesięć lat życia, co pozwoliło Oskarowi symbolicznie dorosnąć, zestarzeć się i przeżyć pełne życie w kilkanaście dni.

Odpowiedź: Fałsz

Rodzice Oskara byli przerażeni jego stanem i unikali tematu śmierci, co sprawiało, że chłopiec czuł się samotny i uważał ich za tchórzy.

Odpowiedź: Wiek dojrzewania i pierwsze zauroczenia (wiek kilkunastu lat) → Ślub z Peggy Blue (wiek dwudziestu-trzydziestu lat) → Kryzys wieku średniego i „romans” z Sandrine (wiek czterdziestu lat) → Starość i refleksja nad sensem życia (wiek powyżej siedemdziesięciu lat)

Zgodnie z grą wymyśloną przez ciocię Różę, kolejne dni w szpitalu odpowiadały kolejnym dekadom życia Oskara, od młodości aż po późną starość.

Odpowiedź: Nieudany przeszczep szpiku kostnego. → Podsłuchanie rozmowy doktora Düsseldorfa z rodzicami. → Ukrycie się w szafie na szczotki z żalu i złości. → Napisanie pierwszego listu do Boga za namową pani Róży.

Gdy leczenie zawodzi, Oskar dowiaduje się prawdy z podsłuchanej rozmowy, chowa się w szafie, gdzie znajduje go pani Róża i zachęca do pisania do Boga.

Odpowiedź: Doktor Düsseldorf — Traktuje stan chłopca jako swoją osobistą porażkę medyczną; Rodzice Oskara — Unikają szczerości i zagłuszają swój strach drogimi prezentami; Ciocia Róża — Traktuje chłopca normalnie, nie okazuje litości i zachęca do wyobraźni; Peggy Blue — Dzieli z Oskarem szpitalną codzienność i zostaje jego „żoną”

Każda z postaci inaczej radzi sobie z chorobą Oskara: lekarz czuje winę, rodzice uciekają od prawdy, a Róża daje mu emocjonalne wsparcie.

Odpowiedź: Dusicielka z Langwedocji / Dusicielka / Róża Dusicielka z Langwedocji

Pani Róża opowiadała Oskarowi zmyślone historie o swoich walkach wrestlingowych, w których nosiła pseudonim „Dusicielka z Langwedocji”, co budziło podziw chłopca.

Odpowiedź: Prawda

Oskar zmarł, gdy dorośli poszli na kawę. Pani Róża uznała, że zrobił to celowo, by oszczędzić im bólu patrzenia na jego śmierć.

Odpowiedź: w samochodzie / w aucie / w samochodzie pani Róży / samochód / auto

Oskar uciekł ze szpitala, chowając się na wycieraczce na tylnym siedzeniu w samochodzie cioci Róży.

Odpowiedź: „Tylko Bóg ma prawo mnie obudzić.”

Ostatnią wiadomością Oskara była kartka z napisem: „Tylko Bóg ma prawo mnie obudzić”, którą położył na szafce nocnej w ostatnich dniach życia.

Odpowiedź: Peggy Blue — dziewczynka z siną skórą z powodu niedotlenienia krwi; Pop Corn — chłopiec zmagający się z otyłością; Bekon — chłopiec, który uległ ciężkim poparzeniom; Einstein — chłopiec z wodogłowiem

Przezwiska dzieci w szpitalu bezpośrednio nawiązywały do ich wyglądu lub schorzeń, z którymi się zmagały.

Odpowiedź: Ucieczka ze szpitala w samochodzie pani Róży. → Wspólne spędzenie świąt Bożego Narodzenia z rodzicami. → Zakończenie leczenia i wyjazd Peggy Blue do domu. → Położenie na stoliku kartki z napisem „Tylko Bóg ma prawo mnie obudzić”.

Oskar ucieka w Boże Narodzenie (odpowiadające jego umownym 50. urodzinom), spędza święta z bliskimi, w kolejnych dniach Peggy Blue wraca do domu, a na końcu chłopiec zostawia pożegnalną kartkę.